Het zal niet zo vaak voorkomen dat ik uit de grond van mijn hart kan zeggen: "U hebt wat gemist".
Ten eerste was het een geweldig mooie zomerse zondag in oktober, 10-10-10, ten tweede was het gezelschap zeer aangenaam en ten derde was de wandeltocht niet alleen fantastisch, maar ook goed georganiseerd.
Hiba, ons jongste NIVON lid, was niet alleen, nee Brit en Torben steunden Hiba tijdens de tocht. Om te beginnen, verzamelen bij de Reggehof.
Het verkeer diende geregeld te worden, parkeerplaatsen waren er tekort en honderden hadden zich gemeld om mee te gaan. Niets van dat alles, 3 kinderen en 6 volwassenen en dus hadden we maar twee auto's nodig.
(Zij die er niet waren, m.u.v. zij die zich afgemeld had wegens griep,gemiste kans!).
De wandeltocht ging door een gedeelte van het Haaksbergerveen. Ook in deze tijd van het jaar een lust voor het oog en een streling voor het oor vanwege de stilte. Paddenstoelen volop, bomen en struiken in de mooiste kleuren en verstild water. Hier en daar een roofvogel.
Een treffen met de herder, zijn kudde, twee honden en een blatende bok. Wat wil je nog meer? Koeien die je al herkauwend glazig aankeken en fietsers die in dezelfde stemming waren als wij, "relaxed man". Kortom de dag kon dus niet stuk.
Niet alleen over de bospaden begaven wij ons, nee ook over een honderden meters lang plankier over het trilveen. We kregen daarover een keurige uitleg van onze reisleider en ik zag "De Witte Wieven" 's avonds al boven het Veen dansen.
't Was er wel een plek voor.
Bij de juist arriverende schaapskudde hielden wij halt. De herder gaf op een geweldige manier antwoord op onze vragen en vertelde zelf ook het één en ander. Hij wist natuurlijk dat wij allen Nivonisten waren en hem alleen al daarom een gewillig oor leenden.
De honden speelden, nadat zij hun herderlijke taak hadden volbracht, volop met de drie kinderen en wij ouderen genoten van koffie, brood en radijs; kortom het leven was goed ook in het Haaksbergerveen.
Liepen we per ongeluk nog tegen een "Open Dag" van een houtzagerij op. Ook daar nog ff gekeken. De drie jongsten hadden zich lekker geïnstalleerd in een tot stoel uitgezaagde boomstam. En verder ging het weer. Uiteindelijk werden de daarvoor gevoeligen onder ons nog getrakteerd op enige muggensteken, keken wij allemaal nog door het stiltescherm en vonden wij tenslotte moe en voldaan onze auto weer terug.
Ik probeer mijn reeds geplande afspraak op 14 november 2010 te wijzigen want ik wil weer mee. Het weer zal minder zijn, maar de stemming zeker niet.